23 August 2017

Strange Fruit

In 2012 bladerde ik door een boek met foto’s dat iemand voor mij uit Arles had meegebracht. Er stond daarin een zwartwit-foto die mij nogal specifiek de adem benam. Ik zag daarop een menigte witte mensen uitgelaten en dicht bij elkaar omheen een boom staan. Ze droegen petten en lachten. Het leken aardige mensen. Een halve meter boven hun hoofden bungelden de tenen van een vrouw. De rest van haar lichaam bungelde daar weer boven aan een touw aan een tak van de boom. Het was een zwarte vrouw in een jurk die geen van die blanke mensen ooit gedragen zou hebben, te veel stof, te ongewassen, en toch vond ik hem stijlvol. Zoveel harde eenzaamheid heb ik zelden ervaren door het kijken naar een foto. Zo hard confronteerden de media mij zelden met het gruwelijke in mezelf als mens. Dat kwam doordat dit beeld heel esthetisch was. Hoe die vrouw daar hing, dat had iets moois, iets elegants haast. Het was een ijzersterke foto. Die mensen onder die boom... blijkbaar diende de dood hen op dat moment tot entertainment. Waarschijnlijk zagen zij die vrouw  oprecht niet als mens, dat moet haast wel als je die gezichten op die foto zag. Ze hadden van haar een dier gemaakt, of een monster. Maar ik, in deze tijd levend, kon het duidelijk zien: het was gewoon een vrouw, een enorm prachtige vrouw. Ik kon daarom niet anders dan iets te doen met dat beeld. Ik wist niet goed wat. Misschien gewoon beginnen met natekenen, dacht ik. Dat was een bevreemdend proces. Ik tekende nooit na maar het leek dit keer de enige manier om te proberen vertalen wat dit beeld aan mij liet zien. De menigte interesseerde me algauw niet meer, de vrouw des te meer. Mijn potlood raakte in haar schoonheid verstrikt en gaf haar uiteindelijk vleugels. Toen viel mijn oog op een in diezelfde tijd door mij bedachte zin die op mijn tafel slingerde. Hij leek er op de een of andere manier vanzelf in te schuiven: ‘a silk skirt forever in the sky’. Ik schreef die woorden onder haar lichaam. Toen gomde ik ze weer weg. Voor altijd in de lucht.
Dit werk hangt momenteel in mijn solotentoonstelling ‘Kanikweg’ in Ninove, België. Dit weekend was ik daar zelf bij aanwezig. Allerlei mensen kwamen langs en zeiden oprechte dingen die ik in mijn hoofd noteerde. Dit werk zorgde vaak voor wat ongemak. Maar met één man - lichtblauwe trui, net hemd, vijfenzestig of zo, ik zou hem nooit aangesproken hebben op straat -  had ik het er in alle puurheid over. Hij zei dat kunst hem toch liefst een beetje verlichtte en na wat verder struinen door elkaars gedachten, vroeg hij me of ik ‘Strange Fruit’ van Billie Holiday kende, naar aanleiding van deze tekening. Vanaf nu is dat haar titel.

Strange Fruit, potlood op papier, A3, 2012 (foto: Bas Wilders)

 

De tentoonstelling 'Kanikweg' loopt nog tm 3 september 2017:
Oud Stadhuis, Oudstrijdersplein 6, Ninove, BE. 
Open maandag - vrijdag: 9-12u, donderdag ook: 16-19u30 en zaterdag 2 en zondag 3 september van 14 tot 17u.

20 November 2016

28 October 2016

Het zit niet

Het zit niet zonder kreukels om de tijd gedraaid
het waakt met wallen edoch het waakt
het friemelt met bobbelige benen
het sleept met een zekere bedoeling
naar de pagina waar staat
terug naar af
ezels stoten, ezels leren
het kijkt hen aan
het zit niet zonder kreukels om de tijd gedraaid
het strekt zijn pit tot aan de einder
stikt schier in een goddeloos gebed
wacht tot de eeuwigheid vermoord is
keert affectief de kleren
niet zonder kreukels
zit het om de tijd gedraaid
het plukt de druppels van de kieren
de kruimels van het vreemde vel
het maakt geluid terwijl het indrinkt
het morrelt bozig kinderlijk
niet zonder kreukels
niet zonder kreukels
niet ongekreukeld om de tijd gedraaid
zit het.

15 June 2016

Onder de stoel

in de schoot van een vuur verzeng je zwerend
terwijl onder de stoel vijftig homo’s koeltjes worden afgeknald
temidden de rook
laat je je wezenloos verhitten
iets streelt met een tijdsban langs je lippen
wie zij waren
abstractie
onder stof
weten je dijen de knieën
je knijpt de waarheid uit een romp
willekeurig
of willekeurig niet
je kneedt en aait en ademt
onder de stoel stampt de schutter
de aarde als grote overwinnaar aan
je zal branden
je brandt al
irrationeel
in de schoot van een vuur verzeng je zwerend

01 June 2016