Ik vind het prettig na te denken over het kunstenaarschap. Het brengt me niet verder, maar ik fantaseer graag.
Ik vraag me steeds vaker af hoe mensen om mij heen mijn streven naar kunstenaarschap ervaren. Of zij voelen dat mijn werk over mij heen groeit.
Ik verander, ik word iets, iets anders. Ik heb inderdaad vaak het idee dat ik veeleer een íets ben dan een iemand. Het is alsof mijn lichaam een instrument is van een andere aanwezigheid… of van een afwezigheid die aanwezigheid zoekt en daartoe mijn bestaan benut. Daardoor is het ook moeilijk in te schatten wat mijn eigen inbreng is in mijn werk. Het ontstaat heel erg buiten mijn bewustzijn. Het groeit organisch verder uit hetgeen van buiten op mij afkomt. Het is een eindpunt voor de dingen. De wereld die ik wel zie, maar toch vooral voél, verzelfstandigt zich in mij en groeit zo uit zichzelf. Het wordt een nieuwe wereld die heel erg op mij lijkt. Of lijk ik gewoon op die wereld die over mij heen groeit?